اکلیل کوهی(رزماری): در یونان باستان اعتقاد بر این بود که این گیاه ذهن و حافظه رو تقویت می کنه. و بهمین دلیل دانشجویان اون رو درامتحانات بر سرشون قرار می دادند.

بذرک(کتان): در اسطوره های توتنی(آلمان قدیم)، الهه هولدا این گیاه رو به انسان معرفی کرد و هنر تابیدن نخ و پارچه بافی رو بهشون آموخت.

بنفشه عطری: در جنوب فرانسه(قدیم) به عنوان جایزه اشعار عاشقانه اهدا می شد که از یونان قدیم به ارث برده بودند.

بومادران: می گویند که آشیل پس از مجروح کردن تلفوس با نیزه، به کمک این گیاه که ونوس در اختیارش گذاشت، اورا شفا داد.

بومادران: چینیان باستان شاخه های این گیاه رو در هنگام تفعل و پیشگویی با کتابی به نام آی چینگ در اطراف طالع بین پراکنده می کردند و به آن ساقه پیشگو هم می گفتند.

بومادران: قهرمانان بزرگ یونان از این گیاه برای شفای سربازان خود استفاده می کردند.

به: در ادبیات کلاسیک یونان این میوه رو به سیب طرایی تشبیه می کردند. و میوه مقدس آفرودیت یا ونوس هم بود.

پنج انگشت خزنده(بنط افلن): در قرون وسطی یکی از اجزای مهم شربت عشق بود و جادوگران از این گیاه برای سحر هم استفاده می کردند.

ترخون: رومیان برای رفع خستگی ازش استفاده می کردند و یا در کفش های خود قرار می دادند.

زالزالک: یک افسانه مسیحی، بوته پر از تیغ را موسوم به تاج خارداد عیسی مسیح می نامیدند. و ملازم عاشقان هم می دانستند.

شنبلیله: مصریان در قربانگاه های خود برای ستایش استفاده می کردند.

گل رنج مسیح(گل ساعتی): شباهت قسمت هایی از این گیاه با ابزاری که عیسی مسیح رو شکنجه کردند بسیار بود. نامگذاریش هم به همین دلیل بود.

نعناع: در ابتدا دخترک زیبایی بود که فاتح قلب پلوتون خدای دریاها، در اساطیر یونان شد. و پروسپرین، همسر حسود پلوتون او را به تنبیه گناهش به گیاهی بدل کرد.

در مورد آدما: توی این دریا گاهی گرداب درست می شه چون دو تا جریان آب با بارهای الکتریکی مختلف گاهی به هم برخورد می کنن( منظورم اینه که زن و مرد دو موجود کاملاً متفاوتند) این وسط به جای این که این دو جریان سرد و گرم مانع همدیگه بشن، باید بدونن که چطوری توی هم حل بشن.

و البته باید این همیشه یادمون باشه وقتی کسی میتونه قشنگ ترین لحظه های زندگیمونو بسازه، لیاقت اونو داره که براش همه کار بکنیم یا از همه چیزه مون بگذریم(تو عشق واقعی). اما به نظر من این راه رو نباید از همون اول پیشنهاد کرد چون خیلی ها تو پیدا کردن نیمه گمشدشون دچار اشتباه می شن(عقلشون = گوش و چشمشون).

توی عشق دو دو تا چهار تا معنی نداره. اگه عشق واقعی به وجود بیاد تمام موانع مادی معنوی خود به خود از سر راه برداشته می شن(چرا که عشق برکت داره). البته اگه عشق واقعی باشه.

آدما میتونن عاشق هم باشن اما نسبت به یه چیزایی نظرات مختلف داشته باشن. آدمای عاشق به نظر هم احترام میذارن.

تمام کسایی که میگن عاشق بودن اما حالا پشیمونن یا میگن عشق یه فریبه یا: عشق آدمو بدبخت می کنه، عشق سیاهه، عشق تاریکه، عشق مرگه، عشق بده، عشق خطرناکه(حسن)... مطمئن باشن که هیچ وقت عاشق نبودن. بلکه یه حس ساده یا عادت یا دوست داشتن ساده بوده که توش ضربه خوردن! عشق بزرگترین هدیه خدا به آدمه و راهی برای به تکامل رسیدن. پس امکان نداره خداوند به آدما، به اشرف مخلوقاتش هدیه ای بده که موجب رنجو عذابش بشه! ممکنه گاهی آدما توهم عاشق شدن بیاد سراغشون اما عشق واقعی تنها راه تعالیه.

شاید عجیب به نظر برسه، نمی توانیم قبول کنیم که می تونیم اونچه رو که در زندگی می خوایم داشته باشیم، و این معمولاً ناشی از اعتقادی ریشه دار به بی ارزش بودن هست که در نخستین سالهای کودکی/نوجوانی به وجود اومده(از طریق دوستان، آشنایان یا خانواده). این اعتقاد اساسی اینجورین که "من اونقدرها نازنین و دوست داشتنی و ارزشمند نیستم پس لیاقت این رو ندارم که صاحب بهترین چیزها باشم".

معمولا این اعتقاد با احساس هایی متضاد مبتنی بر این که خیلی هم خوب و شایسته هستیم در هم می آمیزه. اگر می بینیم که نمی تونیم خود را در عالی ترین و شگفت انگیز ترین موقعیت های ممکن تصور کنیم یا اندیشه هایی این چنین به سرمان می یاد که "من هرگز نمیتونم صاحب اون چیز شوم." شاید لازم باشه به تصویری که از خود داریم بنگریم!

تصویری که از خود داریم یعنی شیوه نگرش و احساسی که به خودمون داریم. این تصویر معمولا پیچیده و چند جانبه هست.

یکی از موثر ترین راه ها اینه که ببینیم چه تصاویری از جسم خودمون داریم!

برای پی بردن به این، از خودتون بپرسید: همین الان به نظر خودم چه شکلی می آم؟ اگر خود رو زشت یا زمخت(لزج) و چاقو لاغر و گنده یا نی قلیان یافتید بدونید که اونقدرها هم خودتونو دوست ندارید تا اونچه که لیاقتش را دارید، یعنی بهترین چیزهای دنیا را به خود عطا کنید.

عبارات تاکیدی و تجسم خلاق بهترین راه برای آفرینش تصویری بهتر از خویشتن است. به محض این که پی بردید به دلیلی خود رو دوست ندارید، از هر مجالی برای تحسین و تمجید و قدردانی از خود استفاده کنید و عباراتی سرشار از مهر و محبت به خود بگویید.

به اون ویژگی هایی از خود فکر کنید که دوست دارید. همون طور که دوستای خوب خود رو با تمام نواقص و نقاط ضعفشان می توانید دوست بدارید خود رو می تونید همان گونه که هستید دوست داشته باشید و در عین حال بدانید که در بعضی از زمینه ها نیاز به رشد و کمال بیشتر دارید.

مدام به خود بگویید: من زیبا و دوست داشتنی هستم. من مشتاقم که شادمان خوشبخت و موفق باشم. من روشن فکرم. من کامل و تمام عیارم(حسشون کنید).

می تونید به جای تکرار عبارات بالا هر جمله ای که  فکر می کنید مناسبه انتخاب کنید.

تاثیر عمده این روش صحبت با خود به این علته که بیشتر تصاویر منفی ما در باره خودمون از سالهای اولیه کودکی/نوجوانی ما ناشی می شوند که دیگران از راه های گوناگون مارا قانع کرده اند که آدم های نالایق یا دست و پا چلفتی یا احمقی هستیم(کمتر یا بیشتر).

تلاش کنید خود رو هرچه روشن تر مجسم کنید و همان طور که به شخصی که دوست دارید عشق می ورزید به خودتان نیز توجه نشان بدهید.

تجسم خلاق برای برطرف کردن مشکلات جسمی که در خود احساس می کنید بسیار موثر هست. مثلا اگر احساس می کنید که خیلی چاق هستید یا خیلی لاغر هستید باید به طور همزمان بر روی دو مساله زیر کار کنید:

1. از طریق عبارات تاکیدی و انرژی سرشار از عشق و محبت بیاموزید خود را همان گونه که هستید دوست بدارید و تحسین کنید(نه غرور).
2. از طریق تجسم خلاق و عبارات تاکیدی خود رو اونجوری که می خواهید باشید: لاغر و شکم تخت و سالم و شاد بیافرینید. این فنون برای ایجاد دگرگونی های راستین بی نهایت سودمندند(زندگی هر شخص دربند اندیشه ای هست که در ذهن دارد(از گفته های امام علی و حضرت مسیح)).

دو دستورالعمل بالا را برای حل هر مساله که در خود می یابید می توانید به کار ببرید. یادتون باشه که: در هر لحظه انسانی تازه هستید. هر روز روزی نو است و فرصتی تازه تا دریابید که: واقاً چه انسان شگفت و شیرین و نازنین و قابل ستایشی هستید.

علاوه بر بهبود تصویری که از خود دارید تکرار عبارات تاکیدی برای این که با آغوش باز موهبت های کائنات(منابع انرژی) را بپذیرید نیز ارزشمند است مثلا تکرار این عبارت:
من با آغوشی باز عطایای این عالم را می پذیرم.

در زیر روشی رو می خونید که حس احترام به خودتون رو بهبود و گنجایش پذیرش عشق و نیرو و قدرتی را که کائنات(منابع انرژی) آماده و مشتاق است که در مسیر شما براند افزایش می بخشد:

مراقبه بر تحسین
خود رو در موقعیتی روزمره تصور کنید و ببینید که یک نفر(آشنا یا غریبه) با عشقو محبت و تحسین فراوان نگاهتون می کنه و صفاتی که در شما دوست دارد می ستاید. حالا ببینید اشخاص بیشتری به سویتون می آن و به شما می گن که انسانی شگفت انگیز و قابل تحسینی هستید(اگر این تمرین شما رو شرمگین و خجالت زده می کنه بهش بچسبید). حالا ببینید که جمعیتی افزون تر به سوی شما روانند و خود رو در حال بار عام دادن یا بر روی صحنه تصور کنید. مجسم کنید که تماشاچیان هلهله کنان برای شما کف می زنند و از جان و دل شما رو می ستایند و با تمام وجود تحسینتون می کنند. طنین هلهله های اونا رو با گوش جان بشنوید. بلند شید و در برابر اونا سر فرود بیارید و از حمایت و تحسینشون تشکر کنید.

۱- آرزو: باید از دل و جان بخواهید آنچه را که برای تجسم خلاق انتخاب کرده اید داشته باشید یا بیافرینید. منظور از آرزو خواسته ای از سر حرص و تملک و حسادت نیست بلکه قصدو نیت و احساس روشن و نیرومند است. باید از خود بپرسید آیا از صمیم قلب می خواهم که این آرزو براورده شود؟
۲- باور: هرچه بیشتر به آرزوی خود و امکان حصول آن اعتقاد داشته باشید یقین بیشتری حس خواهید کرد. از خود بپرسید آیا معتقدم که این هدف می تواند وجود داشته باشد؟ و آیا باورم این است که تحقق آن برایم ممکن است؟
۳- پذیرش: باید مشتاق پذیرفتن و داشتن چیزی باشید که جویای آن هستید گاهی بی آن که هدفی را واقعا بخواهیم آن را دنبال می کنیم زیرا صرفا از فرایند دنبال کردن لذت می بریم. از خود بپرسید آیا واقعا می خواهم که این را به این صورت کامل داشته باشم؟

مجموع این سه رکن رو نیت می گن. هروقت نیت شما برای آفریدن چیزی کامل بود، یعنی سراپا طلب و آرزو بودید و اعتقاد کامل داشتید که به انجامش قادرید و کاملا مشتاق تصاحب آنید خواسته شما نمی تواند از تحقق باز ایستد و معمولا در مدتی کوتاه به آن می رسید.

هرچه نیت روشن تر و نیرومندتر باشد تجسم خلاق شما سریعتر و آسانتر به ثمر می رسد. در هر وضعیتی از وضع نیت خود جویا شوید. اگر سست و نا مطمئن است معمولا می تواند با تاکید زیر قدرتمند شود:

اکنون نیت می کنم که خواسته ام را اینجا و اکنون بیافرینم