اکلیل کوهی(رزماری): در یونان باستان اعتقاد بر این بود که این گیاه ذهن و حافظه رو تقویت می کنه. و بهمین دلیل دانشجویان اون رو درامتحانات بر سرشون قرار می دادند.

بذرک(کتان): در اسطوره های توتنی(آلمان قدیم)، الهه هولدا این گیاه رو به انسان معرفی کرد و هنر تابیدن نخ و پارچه بافی رو بهشون آموخت.

بنفشه عطری: در جنوب فرانسه(قدیم) به عنوان جایزه اشعار عاشقانه اهدا می شد که از یونان قدیم به ارث برده بودند.

بومادران: می گویند که آشیل پس از مجروح کردن تلفوس با نیزه، به کمک این گیاه که ونوس در اختیارش گذاشت، اورا شفا داد.

بومادران: چینیان باستان شاخه های این گیاه رو در هنگام تفعل و پیشگویی با کتابی به نام آی چینگ در اطراف طالع بین پراکنده می کردند و به آن ساقه پیشگو هم می گفتند.

بومادران: قهرمانان بزرگ یونان از این گیاه برای شفای سربازان خود استفاده می کردند.

به: در ادبیات کلاسیک یونان این میوه رو به سیب طرایی تشبیه می کردند. و میوه مقدس آفرودیت یا ونوس هم بود.

پنج انگشت خزنده(بنط افلن): در قرون وسطی یکی از اجزای مهم شربت عشق بود و جادوگران از این گیاه برای سحر هم استفاده می کردند.

ترخون: رومیان برای رفع خستگی ازش استفاده می کردند و یا در کفش های خود قرار می دادند.

زالزالک: یک افسانه مسیحی، بوته پر از تیغ را موسوم به تاج خارداد عیسی مسیح می نامیدند. و ملازم عاشقان هم می دانستند.

شنبلیله: مصریان در قربانگاه های خود برای ستایش استفاده می کردند.

گل رنج مسیح(گل ساعتی): شباهت قسمت هایی از این گیاه با ابزاری که عیسی مسیح رو شکنجه کردند بسیار بود. نامگذاریش هم به همین دلیل بود.

نعناع: در ابتدا دخترک زیبایی بود که فاتح قلب پلوتون خدای دریاها، در اساطیر یونان شد. و پروسپرین، همسر حسود پلوتون او را به تنبیه گناهش به گیاهی بدل کرد.