در مورد آدما: توی این دریا گاهی گرداب درست می شه چون دو تا جریان آب با بارهای الکتریکی مختلف گاهی به هم برخورد می کنن( منظورم اینه که زن و مرد دو موجود کاملاً متفاوتند) این وسط به جای این که این دو جریان سرد و گرم مانع همدیگه بشن، باید بدونن که چطوری توی هم حل بشن.

و البته باید این همیشه یادمون باشه وقتی کسی میتونه قشنگ ترین لحظه های زندگیمونو بسازه، لیاقت اونو داره که براش همه کار بکنیم یا از همه چیزه مون بگذریم(تو عشق واقعی). اما به نظر من این راه رو نباید از همون اول پیشنهاد کرد چون خیلی ها تو پیدا کردن نیمه گمشدشون دچار اشتباه می شن(عقلشون = گوش و چشمشون).

توی عشق دو دو تا چهار تا معنی نداره. اگه عشق واقعی به وجود بیاد تمام موانع مادی معنوی خود به خود از سر راه برداشته می شن(چرا که عشق برکت داره). البته اگه عشق واقعی باشه.

آدما میتونن عاشق هم باشن اما نسبت به یه چیزایی نظرات مختلف داشته باشن. آدمای عاشق به نظر هم احترام میذارن.

تمام کسایی که میگن عاشق بودن اما حالا پشیمونن یا میگن عشق یه فریبه یا: عشق آدمو بدبخت می کنه، عشق سیاهه، عشق تاریکه، عشق مرگه، عشق بده، عشق خطرناکه(حسن)... مطمئن باشن که هیچ وقت عاشق نبودن. بلکه یه حس ساده یا عادت یا دوست داشتن ساده بوده که توش ضربه خوردن! عشق بزرگترین هدیه خدا به آدمه و راهی برای به تکامل رسیدن. پس امکان نداره خداوند به آدما، به اشرف مخلوقاتش هدیه ای بده که موجب رنجو عذابش بشه! ممکنه گاهی آدما توهم عاشق شدن بیاد سراغشون اما عشق واقعی تنها راه تعالیه.