شاید عجیب به نظر برسه، نمی توانیم قبول کنیم که می تونیم اونچه رو که در زندگی می خوایم داشته باشیم، و این معمولاً ناشی از اعتقادی ریشه دار به بی ارزش بودن هست که در نخستین سالهای کودکی/نوجوانی به وجود اومده(از طریق دوستان، آشنایان یا خانواده). این اعتقاد اساسی اینجورین که "من اونقدرها نازنین و دوست داشتنی و ارزشمند نیستم پس لیاقت این رو ندارم که صاحب بهترین چیزها باشم".

معمولا این اعتقاد با احساس هایی متضاد مبتنی بر این که خیلی هم خوب و شایسته هستیم در هم می آمیزه. اگر می بینیم که نمی تونیم خود را در عالی ترین و شگفت انگیز ترین موقعیت های ممکن تصور کنیم یا اندیشه هایی این چنین به سرمان می یاد که "من هرگز نمیتونم صاحب اون چیز شوم." شاید لازم باشه به تصویری که از خود داریم بنگریم!

تصویری که از خود داریم یعنی شیوه نگرش و احساسی که به خودمون داریم. این تصویر معمولا پیچیده و چند جانبه هست.

یکی از موثر ترین راه ها اینه که ببینیم چه تصاویری از جسم خودمون داریم!

برای پی بردن به این، از خودتون بپرسید: همین الان به نظر خودم چه شکلی می آم؟ اگر خود رو زشت یا زمخت(لزج) و چاقو لاغر و گنده یا نی قلیان یافتید بدونید که اونقدرها هم خودتونو دوست ندارید تا اونچه که لیاقتش را دارید، یعنی بهترین چیزهای دنیا را به خود عطا کنید.

عبارات تاکیدی و تجسم خلاق بهترین راه برای آفرینش تصویری بهتر از خویشتن است. به محض این که پی بردید به دلیلی خود رو دوست ندارید، از هر مجالی برای تحسین و تمجید و قدردانی از خود استفاده کنید و عباراتی سرشار از مهر و محبت به خود بگویید.

به اون ویژگی هایی از خود فکر کنید که دوست دارید. همون طور که دوستای خوب خود رو با تمام نواقص و نقاط ضعفشان می توانید دوست بدارید خود رو می تونید همان گونه که هستید دوست داشته باشید و در عین حال بدانید که در بعضی از زمینه ها نیاز به رشد و کمال بیشتر دارید.

مدام به خود بگویید: من زیبا و دوست داشتنی هستم. من مشتاقم که شادمان خوشبخت و موفق باشم. من روشن فکرم. من کامل و تمام عیارم(حسشون کنید).

می تونید به جای تکرار عبارات بالا هر جمله ای که  فکر می کنید مناسبه انتخاب کنید.

تاثیر عمده این روش صحبت با خود به این علته که بیشتر تصاویر منفی ما در باره خودمون از سالهای اولیه کودکی/نوجوانی ما ناشی می شوند که دیگران از راه های گوناگون مارا قانع کرده اند که آدم های نالایق یا دست و پا چلفتی یا احمقی هستیم(کمتر یا بیشتر).

تلاش کنید خود رو هرچه روشن تر مجسم کنید و همان طور که به شخصی که دوست دارید عشق می ورزید به خودتان نیز توجه نشان بدهید.

تجسم خلاق برای برطرف کردن مشکلات جسمی که در خود احساس می کنید بسیار موثر هست. مثلا اگر احساس می کنید که خیلی چاق هستید یا خیلی لاغر هستید باید به طور همزمان بر روی دو مساله زیر کار کنید:

1. از طریق عبارات تاکیدی و انرژی سرشار از عشق و محبت بیاموزید خود را همان گونه که هستید دوست بدارید و تحسین کنید(نه غرور).
2. از طریق تجسم خلاق و عبارات تاکیدی خود رو اونجوری که می خواهید باشید: لاغر و شکم تخت و سالم و شاد بیافرینید. این فنون برای ایجاد دگرگونی های راستین بی نهایت سودمندند(زندگی هر شخص دربند اندیشه ای هست که در ذهن دارد(از گفته های امام علی و حضرت مسیح)).

دو دستورالعمل بالا را برای حل هر مساله که در خود می یابید می توانید به کار ببرید. یادتون باشه که: در هر لحظه انسانی تازه هستید. هر روز روزی نو است و فرصتی تازه تا دریابید که: واقاً چه انسان شگفت و شیرین و نازنین و قابل ستایشی هستید.

علاوه بر بهبود تصویری که از خود دارید تکرار عبارات تاکیدی برای این که با آغوش باز موهبت های کائنات(منابع انرژی) را بپذیرید نیز ارزشمند است مثلا تکرار این عبارت:
من با آغوشی باز عطایای این عالم را می پذیرم.

در زیر روشی رو می خونید که حس احترام به خودتون رو بهبود و گنجایش پذیرش عشق و نیرو و قدرتی را که کائنات(منابع انرژی) آماده و مشتاق است که در مسیر شما براند افزایش می بخشد:

مراقبه بر تحسین
خود رو در موقعیتی روزمره تصور کنید و ببینید که یک نفر(آشنا یا غریبه) با عشقو محبت و تحسین فراوان نگاهتون می کنه و صفاتی که در شما دوست دارد می ستاید. حالا ببینید اشخاص بیشتری به سویتون می آن و به شما می گن که انسانی شگفت انگیز و قابل تحسینی هستید(اگر این تمرین شما رو شرمگین و خجالت زده می کنه بهش بچسبید). حالا ببینید که جمعیتی افزون تر به سوی شما روانند و خود رو در حال بار عام دادن یا بر روی صحنه تصور کنید. مجسم کنید که تماشاچیان هلهله کنان برای شما کف می زنند و از جان و دل شما رو می ستایند و با تمام وجود تحسینتون می کنند. طنین هلهله های اونا رو با گوش جان بشنوید. بلند شید و در برابر اونا سر فرود بیارید و از حمایت و تحسینشون تشکر کنید.

دودلی و تردید او در حالات ظریف جسمانی اش نهفته است : سری خم شده نگاهی شرمگین و لبخندی مردد این پیام را مخابره می کند: "در عمق وجودم از خودم مطمئن نیستم."

خانم ها به راحتی می توانند خود را جای دیگران قرار دهند.با این حال در ابراز عقاید آرزو ها و احساسات خود دچار مشکل هستند. زن نمونه در جامعه کسی است که با لبخندی بر لب کارهای خانه و کارهای بیرون از خانه و همچنین مراقبت از فرزندان و وظایف زناشویی را انجام دهد . او فداکاری می کند اما توقع تشکر ندارد و در موقعیت فرودست خود به برخی از موقعیت های شغلی دست می یابد.

زنان بیش از مردان دچار اضطراب و افسردگی می شوند. فکر می کنند برای آن که از آنان قدر دانی شود باید بیش از مردان زحمت بکشند. آنان بیش از همکاران مرد خود کار می کنن اما کمتر قدرشان را می دانند و بهره کمتری نصیبشان می شود . حتی خود نیز قدر زحمت خودشان را نمی داند. بسیاری از زنان دستاورد های خوبشان را پنهان می کنند زیرا نمی خواهند به خود ببالند. انتظار می کشند تا شاید کسی آنان را کشف کند و چنانچه کسی پیدا نشد به افسردگی و دلخستگی دچار می شوند.

خانم ها می پندارند از طریق عزیز بودن و ساکت ماندن می توانند در زندگی خصوصی و شغلی به کامیابی دست یابند. امید دارند از طریق یاری دادن و خدمت کردن مورد محبت و قدر دانی قرار گیرند . فکر می کنند با سکوت و نشان دادن فهمیدگی شان می توانند دل مردی را به دست آورند. تنها راهبرد موفقیت که هیچ شکی درباره اش ندارند خوب بودن در نظر دیگران است.

آنها بسیار تلاش می کنند اما باور دارند که موفقیتشان پیامد تلاش آنان نیست. اگر موفق شوند آن را به حساب بخت و اقبال و اوضاع بیرونی می گذارند و اگر به هدف نرسند خود را زیر سوال می برندو از خود بیزار می شوند.

آنها نمی خواهند برجسته به نظر آیند و مرتکب این اشتباه می شوند که از طریق مخفی ماندن می توان به هدف رسید. خانمها باید بیاموزند که مخفیانه جویای سپاس نباشند بلکه در ازای لطفی که می کنند انتظار لطفی متقابل داشته باشند. آنها فداکاری می کنند و می پندارند که دیگران مدیون ایشانند و سرانجام دین خود را ادا خواهند کرد اما معمولا چنین نی شود.

بزرگترین مانعی که خانم ها باید از سر راه خود بردارند آن است که بخواهند محبوب همگان باشند. زیرا در ازای این خواست اعتماد به نفس استقلال و توان خود را واگذار می کنند و به جای آن که خود را باز یابند هرچه بیشتر از خود بیگانه می شوندو اگر کسی از آنان خوششان بیاد باورشان نمی شود.

زنانی که با خود در صلح به سر می برند میان توقعات خویش و انتظارات اطرافیانشان تعادل بر قرار ساخته اند آنها اهل خطر کردن هستند و می دانند ریسک به معنای امکان برد یا باخت است ولی خواهان برد هستند. مسخ دیگران نمی شوند و توانایی های خود را باور دارند.

متاسفانه کمتر زنی در راستای کسب استقلال گام بر می دارد. بیشتر زنان اسیر الگوهای قدیمی اند. دلهره از تنبیه شدن بابت گستاخی و نقض قواعد قراردادی در ذهن بیشتر خانم ها وجود دارد. آنها گرفتار سربه راهی خود هستند و بدین سبب از بسیاری از لذات زندگی محروم مانده اند. البته شیوه بار آمدن کودکی در این زمینه نقش به سزایی دارد.

در 30 سال اخیر دو اسلوب توضیحی روانشناختی برای روشن ساختن علل پیدایش و تثبیت سرکوب خویشتن به وجود آ مده است:

درماندگی اکتسابی: مفهومی بنیادی برای درک کشمکش های زنانه است . بسیاری از مسائل روزمره با این مفهوم قابل توضیح است. وقتی خانمی لاستیک خودرواش پنچر می شود و از پس تعویض آن بر نمی آید دچار درماندگی می شود یا وقتی شوهر زور گویش او را کتک می زند و جرات متارکه ندارد مانند درمانده ها عمل می کند. زلیگمان یکی از پیشنهاد کنندگان این مفهوم معتقد است دشواری های روحی از قبیل افسردگی و اضطراب را می توان می توان به صورت واکنش های درماندگی توضیح داد یک سلسله تجربه های گوناگون می تواند منجر به این باور شوند که نمی توانم به خودم کمک کنم یا از پس دشواری های زندگی بر نمی آیم. که البته این موضوع ربطی به واقعیت های بیرونی ندارد زیرا اکتسابی است و به هیچ وجه جنبه نا گزیر ندارد.

مفهوم پیشگویی پیش آورنده: به این معنی است که چون انتظار معینی وجود دارد رخداد متناظر با آن اتفاق می افتد. که این موضوع هم در مورد پیشگویی های خوشایند و هم ناخوشایند مصداق دارد.

درماندگی اکتسابی و پیشگویی پیش آورنده در می آمیزندو یکدیگر را تکمیل می کنند. درماندگی در موقعیت های روزمره گوناگون ظاهر می شود. خانم های درمانده به توانایی خود برای رسیدن به کامیابی شک دارند و به ندرت اهداف خود را تا به آخر دنبال می کنند و همواره به میزان زیادی عقب تر از امکانات خود گام بر می دارند و در صورت رویارویی با مشکلات کوچک به راحتی تسلیم می شوند.

برخی از زنان بر پایه تجربیات خود تصور می کنند با تکیه بر قوای خویش به نتیجه مورد نظرشان دست یابند و به یاری دیگران یا بخت و اقبال چشم می دوزند و تحت تاثیر الگوهای وابستگی فقط یک راه برایشان باقی می ماند ناچار می شوند خود را با خواسته های دیگران سازگار کنند.

افراد درمانده از بی حالی خستگی مزمن بی خوابی یا فعالیت بی هدف رنج می برند و گرفتار این باورند که هیچ چیز را نمی توان تغییر داد و می ترسند که مبادا به تنهایی از پس زندگی بر نیایند با این حال آنها فقط در مواقع بحرانی به درماندگی خویش اعتراف می کنند.

فقط تعداد اندکی از خانم های درمانده در مورد پیش بردن زندگی و تصمیم گیری احساس توانمندی می کنند . این وضعیت پیامد هایی نیز دارد. آنکس که توانمندی خود را باور ندارد به دیگران روی می آورد و از آنان یاری می طلبد به همین دلیل اغلب تمام انرژی شان صرف یافتن کسی می شود که بتوانند به او بچسبند. به جای آن که از نیروی خویش برای استوار ساختن و بیان کردن خواسته های خود استفاده کنند آن را با دل بستن به امید های واهی هدر می دهند.

۱- آرزو: باید از دل و جان بخواهید آنچه را که برای تجسم خلاق انتخاب کرده اید داشته باشید یا بیافرینید. منظور از آرزو خواسته ای از سر حرص و تملک و حسادت نیست بلکه قصدو نیت و احساس روشن و نیرومند است. باید از خود بپرسید آیا از صمیم قلب می خواهم که این آرزو براورده شود؟
۲- باور: هرچه بیشتر به آرزوی خود و امکان حصول آن اعتقاد داشته باشید یقین بیشتری حس خواهید کرد. از خود بپرسید آیا معتقدم که این هدف می تواند وجود داشته باشد؟ و آیا باورم این است که تحقق آن برایم ممکن است؟
۳- پذیرش: باید مشتاق پذیرفتن و داشتن چیزی باشید که جویای آن هستید گاهی بی آن که هدفی را واقعا بخواهیم آن را دنبال می کنیم زیرا صرفا از فرایند دنبال کردن لذت می بریم. از خود بپرسید آیا واقعا می خواهم که این را به این صورت کامل داشته باشم؟

مجموع این سه رکن رو نیت می گن. هروقت نیت شما برای آفریدن چیزی کامل بود، یعنی سراپا طلب و آرزو بودید و اعتقاد کامل داشتید که به انجامش قادرید و کاملا مشتاق تصاحب آنید خواسته شما نمی تواند از تحقق باز ایستد و معمولا در مدتی کوتاه به آن می رسید.

هرچه نیت روشن تر و نیرومندتر باشد تجسم خلاق شما سریعتر و آسانتر به ثمر می رسد. در هر وضعیتی از وضع نیت خود جویا شوید. اگر سست و نا مطمئن است معمولا می تواند با تاکید زیر قدرتمند شود:

اکنون نیت می کنم که خواسته ام را اینجا و اکنون بیافرینم

 نمیدونم کم کم دارم از زندگی کردن می ترسم

 وقتی تو خیابون راه می رم تو چشمای همه نفرت و بی تفاوتیو می بینم

 تا کی می خوایم این جوری زندگی کنیم؟

همه متظریم منتظر این که از هر فرصتی برای ضربه زدن به هم استفاده کنیم چرا این جوری شدیم دیگه هیچ کس به هیچ کسه دیگه اطمینان نداره

وقتی بچه بودیمو قصه می خوندیم فکر می کردم جادوگر شب جادوی سیاه گرد مرگ دروغه و فقط تو قصه هاست

 نمیدونم اون قصه ها از کجا اومده بودن اما حالا می بینم تمام اون قصه ها در مورد سرزمین تاریکی راسته

با تمام وجودم نفس نفرت انگیز جادوگر سیاهو این روزا حس می کنم

 حالا دیگه تمام امیدم به فرشته صبحه اگه وجودش قصه نباشه

یاد حرفای مادر بزرگ می یفتم که می گفت همیشه تاریک ترین قسمت شب درست قبل از طلوع خورشیده

یعنی تاریک تر از این هم می تونه بشه؟