سبب پیدایش نوروز

پیشینیان ما روز اول نوروز را نوروز کوچک و نوروز عامه و روز ششم فروردین را نوروز بزرگ یا نوروز خاصه می نامیدند. خیام در نوروز نامه نوشته است: سبب نهادن نوروز آن بوده است که چون دانستند که آفتاب را در دور بود یکی از آن 365 روز و ربعی از شبانه روز اول به دقیقه : حمل باز آید به همان وقت و روز که رفته بود بدین دقیقه نتواند آمدن , چه هر سال از مدت همی کم شود. چون جمشید این دور را دریافت نوروز نام نهاد و جشن آیین آورد پس از آن پادشاهان دیگر و مردمان بدو اقتدا کردند.

 همچنین در باره حضرت سلیمان آمده است هنگامی که ایشان انگشتری خود را گم کرد سلطنت از دست او بیرون رفت لیکن پس از 40 روز دوباره انگشتر را باز یافت و پادشاهی وی برگشت و در آن هنگام مرغان  دور او جمع شده و ایرانیان گفتند نوروز آمد یعنی روز تازه بیامد.

نام این روز هرمزد است که نام خداوند تعالی است که آفریدگار و پرورنده دنیاست.

در این روز چون جمشید به پادشاهی رسید و دین را تجدید کرد و این کار به نظر مردم خیلی بزرگ آمد به دستور جمشید این روز را عید گرفتند گرچه پیش از این هم نوروز بزرگ و معظم بوده است. جمشید به تنهایی نوروز را پایه گذاری نکرده است و قبل از وی نیز عید نوروز بوده است.

در روز ششم فروردین نوروز بزرگ است و نزد ایرانیان عید بزرگی است و گویند خداوند در این روز از آفرینش جهان آسوده شد. روز ششم فروردین خرداد نوروز نام دارد و ایرانیان قدیم بر این باور بودند که بسیاری از پیشامد های آینده در این روز رخ خواهد نمود و این روز را بسیار ارجمند می داشتند.

پیامبر اسلام و نوروز

عبد الصمد پسر علی در روایتی که آن را به جد خود ابن عباس می رساند نقل می کند که در نوروز جامی سیمین که پر از حلوا بود برای پیغمبر هدیه آوردند و آن حضرت پرسید این چیست؟ گفتند امروز نوروز است پرسیدند نوروز چیست؟ گفتند عید بزرگ ایرانیان است. فرمود آری در این روز بود که خداوند عسکره را زنده کرد. پرسیدند عسکره چیست؟ ایشان فرمودند عسکره فراوان مردمی بودند که از ترس مرگ ترک دیار کرده و سر به بیابان نهادند و خداوند به آنان گفت بمیریدو مردند. سپس آنان را زنده کرد و ابر ها را امر فرمود که به آنان ببارداز این روست که پاشیدن آب در این روز رسم شده است. سپس از آن حلوا تناول کرده و جام را میان اصحاب خود قسمت کرده و گفت: کاش هر روزی برای ما نوروز بود.

امام صادق (ع) و نوروز

ملا حسن فیض روایت معلی بن قیس و علل پیدایی آن به نقل از امام صادق را در رساله نوروز و سی روز ماه چنین نقل کرده است: در نوروز نزد منبع حقایق و دقایق امام جعفر صادق (ع) رفتم فرمود آیا میدانی امروز چه روزی است؟

گفتم: فدای تو شوم روزی که عجمان تعظیم آن می نمایندو هدیه به یکدیگر می فرستند.

فرمود به خانه کعبه که باعث تعظیم آن امری قدیم است بیان میکنم آن را برای تو تا بفهمی.

پس فرمد: نوروز روزی است که خدای متعال عهد نامه از ارواح بندگان خود گرفته که او را بندگی نمایند و دیگری را با او شریک نسازند و ایمان بیاورند به فرستاده و حجت های او _( این یعنی همون روز الست خودمون_ نویسنده این وبلاگ)_ و اول روزی است که آفتاب طلوع کرده و بادی که درختان را بارور می سازد وزیده و خرمی زمین آفریده شده... و هیچ نوروزی نیست که ما توقع خلاصی از غم نداشته باشیم زیرا این روز به ما و شیعیان ما نسبت دارد. عجمان آن را حفظ کرده و شما آن را ضایع کرده اید.