آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

این شعرو عزیزترین آدمی که تو زندگیم دارم برای تولدم بهم داد من که خیلی خوشم اومد و حیفم اومد ننویسمش

خيلي وقت بود نيومده بودم. ببخشيد يه مقدار كار داشتم.

امروز داشتم به آزادي فكر ميكردم. آزادي چيه؟ كيه كه به ما حق آزادي ميده؟ كيه كه آزادي. تعريف مي كنه؟ ما آزاديم؟

خيلي بهش فكر كردم و فقط به يه نتيجه رسيدم:

خدا مارو آزاد خلق كرده اما خودمونيم كه اين آزاديو تعريف مي كنيم. به نظر من هركسي حق داره فكر كنه و كاريو كه صحيح مي دونه انجام بده البته تا جايي كه به عقايد و افكار كسي توهين نكنه.

اگه هر كسي به اين فكر كنه كه بقيه هم حق دارن فكر كنن ولو فكر مخالف مشكلي براي هيچ كس پيش نمياد. مشكل از اونجا شروع مي شه كه ما ميخوايم ديگران هم مثل ما فكر كنن و ديگرانم مي خوان ما مثل اونا فكر كنيم.

هيچ دليلي نداره اطرافيانمون مثل ما فكر كنن. چيزي كه آزادي ما رو محدود مي كنه همين عدم احترام به حقوق ديگرانه.

روش فكر كنيد.

من از نهايت شب حرف مي زنم

 و از نهايت تاريكي

من از نهايت شب حرف ميزنم

به خانه من اگر آمدي اي مهربان چراغ بياور

و يك دريچه تا از آن

به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم.

اين شعر خودش انقدر گوياست كه دلم نمياد روش توضيحي بنويسم. فروغ  

 هم يه سنت شكن بود. كسي كه ميراث مادرش حوا رو به دوش مي كشيد.

فروغ هيچ گاه حاظر نشد تنها به شئي در زندگي مردسالارانه اطرافش  

تبديل شود.

  او زيست گر چه كوتاه زيست اما با كيفيت زيست و از زندگيش بهره كافي

  برد و به كمال رسيد.

داد میزد التماس می کرد. ولی من کشتمش.

دوسش داشتم بیشتر از تمام دنیا اما اون می خواست منو تغیر بده واسه همین کشتمش.

بعدش نشتم براش گریه کردم. دعا کردم کاش زنده شه. اما نه مثل قبل. کاش مثل اولش شه

امروز براش گریه نکردم. احساس راحتی می کنم.

خونمو هم آتیش زدم تمام وسایلمو دوست داشتم اما اونجا دیگه خونه ی  خوشبختی من نبود.

می خوام یه خونه نو بسازم شاید مثل این یکی. اما دور از این یکی می سازمش.

رو یه پایه نو یه جای نو یه خونه نو می سازم.

اگه این یکی سوخته حتما معنیش اینه که لیاقت یه بهترشو داشتم.

شاید فردا راجع به نقشش فکر کنم.